ಹಿಮದ ಕಾವು

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗಿನಿಂದಲೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯೆಂದರೆ 'ಕ್ವೆಟಿ'. ಇತ್ತೀಚಗೆ ಝೆಕ್ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಪ್ರೇಗ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ 'ಸನೋಮಾ ಮ್ಯಾಗ್ ಝೀನ್ಸ್ ಪ್ರಹಾ' ಎಂಬ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಕ ಫ್ರಾಂಕ್ ಹಿಟ್ ಝರ್ಟ್ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸಿದರು.   'ಕ್ವೆಟಿ' ಎಂದರೆ 'ಹೂವು' ಎಂದರ್ಥ. 1834ರಲ್ಲಿ ಜೆ.ಹೆಚ್.ಪಾಸ್ಫಿಸಿಲ್ ಎಂಬ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಂದ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ 'ಕ್ವೆಟಿ'ಯ ಮೊದಲ ಸಂಪಾದಕ ಝೆಕ್ ಗಣರಾಜ್ಯದ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯ ರಚನಕಾರ ಮತ್ತು ಖ್ಯಾತ ನಾಟಕಕಾರನಾದ ಜೋಸೆಫ್ ಕೆಟ್ ಜೇನ್ ಟೈಲ್. 1834ರಿಂದ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಈಗ 175ನೇ ತುಂಬು ಪ್ರಾಯ.       ಇದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಅಮೆರಿಕದ 'ಸೈಂಟಿಫಿಕ್ ಅಮೆರಿಕನ್' ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯೆಂದು ನಂಬಲಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ 1845ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಇದು, 'ಕ್ವೆಟಿ' ಗಿಂತ 11ವರ್ಷ ಕಿರಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಯೆಂಬುದು ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿತವಾಯಿತು.   1834ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ 'ಕ್ವೆಟಿ'ಯು ಮೊದಮೊದಲು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿಗೊಂದರಂತೆ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ದ್ವೈಮಾಸಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳಹತ್ತಿತು.ಬರಬರುತ್ತ ದಶಕಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕವಾಗಿ ಓದುಗರ ಕೈ ಸೇರುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಿನ್ನೊಮದ...

ಅ ದೊಂದು ಸುಂದರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ. ನಾವು ತಲುಪಬೇಕಾದ ೂರು 100 ಕಿ.ಮೀ ಆಚೆ ಇತ್ತು. ಬೆಂಬಿಡದ ದಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಲನುವಾಗದಷ್ಟು ರಶ್ಶು. ಆ ನೂಕು ನುಗ್ಗಲಿನೊಮದಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಚಲಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಮಗ್ಗಲಿನ ೊಂದು ಸೀಟು ಖಾಲಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಕರ್ಚಿಫನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಎಸೆದು ತಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ ಸೀಟು ಕಾದಿರಿಸಿದರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ, ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಸೀಟು ಕಾಯ್ದಿರಿಸುವ ರಿತಿ ಇದು. ಆ ಸೀಟು ಯಾರದ್ದೋ ಎಂದು ನಾವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಸನಿಹದ ಬಾಲೆಯೊಬ್ಬಳು ಆ ಸೀಟಿಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಳು. ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿ ಅಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರೂ ಮಾಸದ ಚೆಲುವು. ತುಸು ಕಿಲೋ ಮೀಟರುಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ಬಸ್ಸು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಾಕೆ ಮ್ಯಾಗಝೀನ್ ನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಓದತೊಡಗಿದಳು. ನಾವು ಮೂರು ಜನ ಗೆಳೆಯರು, ಸಹಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳತ್ತ ಹರಿಯಿತು. ಪದೇ ಪದೆ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುವಷ್ಟು ಚೆಂದವಾಗಿದ್ದಳು ಆಕೆ. ಮನಸ್ಸೊಂದು ಮರ್ಕಟ. ಅ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡಿದ ಭಾವನೆಗಳು, ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಲತೀರದಂತಹವು. ಒಮ್ಮೆ ನಂದಾ ದೀಪದಂತೆ ತೋರುತ್ತಾಳೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಗುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾಳೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹೃದಯ ಕದಿಯುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಮೇಣದ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತಾಳೆ. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ನಾವು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಅವಳು ಎರವಲು ಕೇ...

ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ಕುಳಿತಿವೆ ಕನಸುಗಳು ಮನದ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ.. ನನಸಾಗಿ ಹಾರುವ ಹಸಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಇರುಳಿನ ತುಂಬ ಇಣುಕುತ್ತಿವೆ… ಬುದ್ಧ, ಬಸವ, ಗಾಂಧೀ, ನೆಹರು ಹೀಗೆ ನುಸುಳುತ್ತಿವೆ ನೂರಾರು.. ಚುಕ್ಕಿ ಚಂದ್ರಮರೆತ್ತರಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದರೂ ಬಲುಗಟ್ಟಿ ಹೃದಯಂತರಾಳದ ಬೇರು… ಹಸಿದವರ ಬವಣೆ ನೀಗಿಸೋ ಕನಸು.. ಜಗದಳುವ ನೀಗಿ ನಗಿಸೋ ಕನಸು.. ಇಂಥ ಸ್ವಚ್ಛಂದಮಯ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನ ಮನಸು…. —-ಸಚಿನ್ ಕುಮಾರ ಬಿ.ಹಿರೇಮಠ

ತೆವಳದಿರು ಓ ಹೆಣ್ಣೆ..! ನಿನ್ನ ನೀ ಅರಿಯದಲೇ ಸೆರದಿರು ಮತ್ತದೇ… ಅಂಧಕಾರ ಚಿಪ್ಪಿನಲೇ…     ಏನು ಸುಖ ಮೃದುತನದಿ? ನಿನ್ನ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲುವವರೆ ತಾನೂ ಸಖನೆಂದೆನಿಸಿ ಮೈ ಮನ ಕೊಲುವವರೆ.. ನಿನ್ನ ಹೋಲಿಸುವರು ಇಳೆಗೆ ಮೃದು, ಗಟ್ಟಿ ಎರಡೂ ನಿನ್ನಲೇ… ಹಲವು ಮುಖ ಹಲವು ಬಗೆ ಪರಮ ಸುಖ ಒಳಗೊಳಗೆ…. ತೆವಳುವಿಕೆಯ ನೀ ತೊರೆದು ಶಾಂತಿ ದೂತನ ಹಾಗೆ ಚಿಮ್ಮು ಅರಿವಿನ ನಭಕೆ… ಕಾಲ ಕಾಲವಾಗುವವರೆಗೆ.. —ಸಚಿನ್ ಕುಮಾರ ಬಿ.ಹಿರೇಮಠ

ಪ್ರೀ ತಿ.. ಈ ಎರಡಕ್ಷರ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಾಗ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆನ್ನುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪದಗಳಿಂಗ ಭಾವನೆಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ. ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನಂತರಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಅನುರಣಿಸುವುದು ಒಂದು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ. ಸ್ಕೂಲುಗಳಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದು ಅಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಪ್ರೀತಿ. ಅದು ಒಂದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಗಟ್ಟಿಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸಂಬಂಧಗಳು ಬೇರೂರಿ ಬಳಿಕ ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂವರಳಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದು ‘ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ’ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ optional ಅಂತನ್ನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಿರುಕು ಬಿಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. So ಈ ಪ್ರೀತಿ ನಮಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸತು ಎನ್ನಿಸುತ್ತಾದರೂ ಅದು ಅತೀ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ. ಈಗ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಈ ತರಹದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಹೃದಯವನ್ನು ಹೂವಾಗಿಸುವ, ಹದಿವಯಸುಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ, ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುವ ಮದುರ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುವಂಥ ಪ್ರೀತಿ ಬಗ್ಗೆ. ‘ಪ್ರೀತ್ಸೋಕೆ ಏನುಬೇಕು’ ಅಂತ ಮೊನ್ನೆ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಕೇಳಿದ. ಏನೊಂದು ತೋಚದೇ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಆಚೆಗಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟೆ. ಮನಸ್ಸು ಒಂಟಿಯಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ...